Categorie: Overige boeken

Jochem Bleeker groeit op in bungalow 412, de achterste rij van vakantiepark ’t Nachtegaalsbos bij Doornspijk, waar het personeel woont tussen de propaantank en de waslijnen. Vanaf zijn tweeëntwintigste rijdt hij op vrijdagavond mee in de bestelbus van Kota Radja, de Chinees-Indische zaak van de familie Kwee aan de Zuiderzeestraatweg. Vivienne Kwee stuurt, hij houdt de warmhoudzakken op schoot en leest de bungalownummers voor.In een trein die stilstaat bij Nijkerk noemt Vivienne terloops wat het park haar per bakje betaalt. Jochem onthoudt dat getal. Vier jaar later wordt de dichtgetimmerde kiosk bij de slagboom aanbesteed en zet hij het spaargeld van zijn moeder in als borg. Vivienne hoort het pas als het al beslist is.Veertien jaar, negen ritten, van een uitverkocht park tot de sloop van de vierhonderdrij. En zij haalt hem elke vrijdag om zes uur toch weer op.

Jozina zet de tafels in een U en telt de kopjes na. In het dorp weten ze wie ze moeten hebben als er iemand gestorven is: zij schrijft de rouwkaarten in haar eigen hand en zorgt dat de koffie klaarstaat voor de familie binnenkomt. Thuis rijdt ze haar vader op zijn vaste dag naar het ziekenhuis en kent ze zijn polisnummer uit haar hoofd.Dan komt Krina terug van de andere kant van de wereld en vindt dat het eens netjes op papier moet. Wie wat doet, wie wat betaalt. Er komt een schrift op tafel, en een kalenderblad met de lege kant boven, en er gaat een streep door de bril die hun vader nodig heeft.Wat Jozina zelf heeft bijgehouden, ligt onder in een schoenendoos met een elastiek eromheen. Ze heeft het aan niemand laten zien. Dat kan zo blijven, tot de dag dat alles op tafel moet.Dit boek is door AI gegenereerd.

Elke zondagmiddag loopt Zaal Kottink in Vriezenveen vol: vijf euro entree, koffie met krentenwegge, een duo met accordeon en drumcomputer. Achter de bar staat Rebekka Verduijn, thuiszorgmedewerkster, sinds ze in juni uit haar wijk is gehaald. Abram Nieuwpoort, vierentachtig jaar, zes jaar lang haar adres op maandagochtend, heeft vierduizend euro naar haar overgemaakt. Zijn dochter Lydia heeft het gemeld. Het onderzoek loopt nog.Abram komt met de regiotaxi, Lydia verkoopt bij de deur de kaartjes, Rebekka schenkt de koffie in. Abram wil het geld niet terug; hij wil dat er niet elke week een vreemde in zijn badkamer staat. Lydia wil haar gelijk zwart op wit. Rebekka wil haar veertien adressen terug en een dossier zonder aantekening. Haar zoon Gideon heeft het bedrag allang uitgegeven aan een auto die het zes weken hield.Vijftien weken lang moeten ze elke zondag langs dezelfde tafel.

Negen dagen boven de dertig graden, en bij kwekerij Van Adrichem in Honselersdijk wordt er ’s nachts geplukt. Tussen de lege kratten vertelt Pau om elf uur aan zijn dochter Darja dat hij veertig procent van het bedrijf inbrengt bij voorman Taras. Dinsdag wordt de akte getekend. Zij blijft op de loonlijst staan.Darja draait de teelt sinds de zomer van 2018, toen het bassin leegliep en haar vader op regen wachtte. In de acht uur onder het glas die volgen, zesendertig graden en dertienhonderd meter rij per uur, blijkt hoeveel mensen het eerder wisten dan zij: Taras, Ivanna bij de weegbrug, haar moeder Galina bij de gootsteen.Zelf houdt ze ook iets achter, onder in een la in het achterhuis: het contract van Ewoud, de buurman aan de overkant van de Zwethlaan. Als het licht wordt en de klok begint, komt het op de kantinetafel te liggen.