Jozina zet de tafels in een U en telt de kopjes na. In het dorp weten ze wie ze moeten hebben als er iemand gestorven is: zij schrijft de rouwkaarten in haar eigen hand en zorgt dat de koffie klaarstaat voor de familie binnenkomt. Thuis rijdt ze haar vader op zijn vaste dag naar het ziekenhuis en kent ze zijn polisnummer uit haar hoofd.Dan komt Krina terug van de andere kant van de wereld en vindt dat het eens netjes op papier moet. Wie wat doet, wie wat betaalt. Er komt een schrift op tafel, en een kalenderblad met de lege kant boven, en er gaat een streep door de bril die hun vader nodig heeft.Wat Jozina zelf heeft bijgehouden, ligt onder in een schoenendoos met een elastiek eromheen. Ze heeft het aan niemand laten zien. Dat kan zo blijven, tot de dag dat alles op tafel moet.Dit boek is door AI gegenereerd.