Categorie: Literatuur

‘Neem de titel serieus’ is een ode aan psychisch zieken en een troost voor losers. In deze dichtbundel laat Rodaan Al Galidi zien dat we allemáál psychisch ziek zijn, in een psychisch zieke wereld – en dat we allemaal doen alsof we het niet zijn. Ook dat ‘doen alsof’ is een psychische ziekte. Rodaan Al Galidi gaat daarmee in ‘Neem de titel serieus’ steeds verder, tot hij zelfs een adelaar als psychisch ziek bestempelt, en laat zien dat onze manier van denken reden genoeg tot een gedwongen opname is geworden. Naast thema’s als liefde en eenzaamheid, die Rodaan Al Galidi vaak terug laat komen in zijn gedichten, gaat deze bundel vooral over relaties. De relatie van de ene mens tot de andere, van de mens tot zijn ouder, tot zijn familie, tot de maatschappij, tot de wereld. Van de mens tot zichzelf, van het hoofd tot het hart, van de droom tot de nachtmerrie. En dat alles ook vooral andersom. ‘Neem de titel serieus’ geeft een poëtische dimensie aan iets wat helemaal niet poëtisch is: het dagelijks leven. Rodaan Al Galidi is schrijver en dichter. ‘Neem de titel serieus’ is zijn negende dichtbundel. Hij publiceerde zes romans, waaronder in 2016 het zeer succesvolle ‘Hoe ik talent voor het leven kreeg’. In 2017 verscheen de verhalenbundel Duizend-en-een nachtmerries. De bundel ‘De herfst van Zorro’ (2007) stond op de shortlist van de VSB Poëzieprijs, evenals Koelkastlicht (2016). De roman ‘Dorstige Rivier’ (2009) stond op de shortlist van de BNG Nieuwe Literatuurprijs en ‘De autist en de postduif’ (2011) werd bekroond met de prestigieuze Europese Unie Prijs voor de Letteren.

Een geestverruimende roman voor iedereen die van kunst, literatuur en taal houdt. Een naamloze vrouw, rouwend om de dood van een vriendin, reist naar Dresden in de hoop het beklemmende middendeel ‘Time Passes’ uit Virginia Woolfs To the Lighthouse te vertalen. De verteller verdiept zich in dit prozagedicht van vergankelijkheid en onderwerpt het aan de onnauwkeurige wetenschap en imperfecte kunst van het vertalen. Dit leidt haar tot uitgebreide reflecties op andere voorbeelden van verlies, vernietiging en herstel – de ramp in Tsjernobyl, de High Line in New York, het bombardement op Dresden en Wallmanns herdenkingsrequiem ‘Bell Requiem Dresden’, de evacuatie van het Hebrideneiland Foula, Hiroshi Sugimoto’s foto’s van zeegezichten, Debussy’s ‘La cathédrale engloutie’ en Ceri Richards’ gelijknamige schilderijenserie. Ze reflecteert op plaatsen die gedoemd zijn tot verval en toch weer tot leven komen, gebroken werelden waarin nog steeds kracht is voor een nieuw begin. In Nevermore verstrengelen vernietiging, verlies en tijd zich. Cécile Wajsbrot schetst op meesterlijke wijze de context waarin het vertalen van literatuur wordt gezien als een reis van herstel. Met een nawoord van vertaalster Josephine Rijnaarts. Cécile Wajsbrot (Parijs, 1954) heeft zeventien romans, een verhalenbundel en talloze essays geschreven. Daarnaast vertaalt ze literatuur uit het Engels en het Duits. Met haar vertalingen van onder andere Virginia Woolf, Jane Gardam, Arthur Conan Doyle, Charles Olson en Peter Kurzeck won ze de Eugen Helmlé Vertalersprijs. In 2016 ontving ze de Prix de l’Académie de Berlin voor haar werk. De pers over Nevermore: ‘Een subtiel gecomponeerde, taalkundig uitzonderlijk rijke roman.’ Deutschlandfunk Kultur ‘Deze roman is een klasse apart.’ Tagesspiegel