Als de Dinkel dichtvriest, staat Gerrit weer bij het oude tolhek, waar zestig jaar geleden zijn schaats bleef steken en een envelop nooit werd afgegeven. Aan de overkant, in Gronau, meet Nan de dikte van hetzelfde ijs — en van iets dat ze allebei te lang hebben laten liggen. Terwijl hun kinderen aan een fusie sleutelen die alles in dozen en formulieren wil vangen, vinden Fenna en Toon op zolders en onder suikerpotten de brieven die niemand ooit heeft verstuurd. Het water onder het ijs blijft lopen, ook als het bevriest. Hoe dun moet iets zijn voordat het breekt — en wie zet als eerste een voet op de plek waar de grens zou moeten liggen?Dit boek is door AI gegenereerd.