Wietske Ferwerda woont al vierentwintig jaar op de Aleida, tussen de Sperwer en de Kaap, in een bocht van het kanaal waar iedereen elkaar kent en niemand elkaar iets hoeft uit te leggen. Ze ondertitelt series voor de televisie, telt tekens in plaats van dagen, en heeft geleerd hoeveel er in achtendertig tekens past. Dan komt Hennie aan boord met een klembord en een envelop van de gemeente. Kadegeld, walstroom, een verplichte keuring — drie bedragen die samen meer zijn dan wat er ooit binnenkomt. Elf van de veertien schepen tekenen voor verzet. Hennie tekent het eerst, zoals ze alles het eerst doet. Wietske zet een streep onder de getallen en zegt niets. Om haar heen wordt gerekend, geschipperd en gezwegen: een broer die stilletjes betaalt voor wat niemand hardop noemt, een moeder die een handtekening te veel onthoudt, een dochter die weet waar de oude schoolschriften zijn gebleven. Iedereen probeert het schip — en elkaar — vast te houden zonder dat hardop te zeggen. Maar een kade is geen thuis zodra er één minder ligt.Dit boek is door AI gegenereerd.