Elke ochtend om half zes staat Hanneke in de voergang van manege Het Kienveen: twee scheppen brok voor de kleine, drie voor de grote, vier voor de ruin die nooit iets bijzet. Ze kent elke naam op elke deur, elk klepje, elke oude wond. Overdag wast ze andere lichamen — armen die niet meer knijpen kunnen, ruggen die niemand meer ziet — met dezelfde stille precisie waarmee ze 's ochtends de emmers vult. Maar er is een veewagen op het erf komen staan, met de neus tegen de sleufsilo, en de chauffeur die hem bestuurt heeft een lijst met namen die niet klopt met wat er gezegd wordt. Wil, die de manege runt sinds haar vader niet meer lopen kan, zwijgt over een weiland dat niemand ooit gezien heeft. En in de voorkamer ligt een oude man die op een ochtend, tussen twee zinnen over duiven door, plotseling zegt dat hij nooit iets heeft getekend. Hanneke ziet alles, zegt zelden iets, en heeft een auto volgepakt staan achter de kantine, onder een zeil dat steeds losgaat in de wind.Dit boek is door AI gegenereerd.