Bij Rien's garage aan de Heistraat drinkt de koffieploeg elke ochtend uit dezelfde vier koppen, en niemand zegt hardop wat iedereen al weet: de fabriek gaat dicht. Tonnie wil een aanbouw. Wim wil een caravan. En Rien wil, als alles achter de rug is, eindelijk zijn eigen hal — twaalf bij zes, met een put erin, en een bedrag op een stuk karton dat groeit en krimpt al naar gelang wie er nog meedoet.Terwijl de mannen wachten op een envelop die hun leven in kilometers en dienstjaren samenvat, meet Rien de wereld om hem heen met de precisie van een rolmaat: wat mag blijven staan, wat moet wijken, en welk getal je hardop zegt en welk je voor jezelf houdt. Zijn kleindochter Manon telt intussen ander soort rekeningen na — een schrift met een groene kaft, een sleutelbos op een blauwe envelop, een naam die ze steeds weer intikt en weer wist.Iedereen in dit dorp weet ongeveer hoeveel de ander waard is, in guldens, in dienstjaren, in koppen koffie. Alleen niet hoeveel zichzelf.Dit boek is door AI gegenereerd.