Wat als humor je laatste verdedigingslinie wordt, precies op het moment dat het leven je een uppercut verkoopt? In Vrouw 2.0 neemt Monique de lezer mee in een nietsontziende, ontroerende en vaak hilarisch scherpe reconstructie van haar jaar vol chemokuren, rollercoaster emoties, ziekenhuisbezoeken, familieperikelen en onverwachte levenslessen. Een autobiografische achtbaan waarin elke bocht pijn kan doen—maar waarin de lach opvallend vaak sterker blijkt dan de angst. Wanneer Monique de diagnose triple-negatieve borstkanker krijgt, valt ze niet alleen een wereld van behandelingen, onderzoeken en bijwerkingen binnen—ze belandt óók in een wereld vol absurde situaties. Van blauwe Curaçao kleurige urine tot kapsalonavonturen in Tenerife, van ziekenhuisprotocollen die nét iets te letterlijk worden genomen, tot momenten waarop ze haar kale hoofd inzet om anderen aan het denken te zetten. Het resultaat is een boek waarin we als lezer soms hardop lachen op momenten waarop we dat misschien niet zouden verwachten… en daardoor juist meer geraakt worden als het stil wordt. Tegelijkertijd schuwt Monique niets: de fysieke pijn, de angst, de impact op haar gezin, de bureaucratische absurditeit van re integratie, het verlies van dierbaren, de zorg voor haar ouders, het chemobrein dat haar soms letterlijk de verkeerde straat in stuurt. Alles wordt beschreven met een ontwapenende eerlijkheid die je tegelijk breekt, heelt en aan het denken zet. Waarom dit boek? Omdat mensen die kanker krijgen méér verdienen dan alleen informatie: ze verdienen herkenning en erkenning, kracht, humor, schaamtevrije openheid en dat ene besef dat door het hele boek heen ademt: "Je mag vallen, je mag vloeken, je mag lachen—en je mag vooral jezelf zijn."