Na acht jaar in Denemarken stapt Roshni Kalpoe in maart uit de bus aan de Nieuweweg in Poeldijk, met een map onder haar arm. Ze komt de kwekerij van haar vader overnemen. In haar hoofd is het een bedrijf; in werkelijkheid zijn het twee kassen kousenband en sopropo, een schuur die naar natte jute ruikt en een gietwaterbassin dat tot haar knie komt.Soerin heeft haar nooit weggestuurd, maar sinds 2021 staat Sedney Pinas voor veertig procent op het uittreksel. Hij doet het water, en hij wil voor de winter naar zestig. Sharda houdt de boeken en de zondagen in stand, Rishi komt om de veertien dagen langs met broodjes.Wat Roshni wil staat op geen papier: dat haar vader uitspreekt dat zij het goed zag in de zomer van 2018, toen het bassin leegliep en zij besloot welke kas nog water kreeg.