Na een zoektocht door muziek en filosofie vraagt filosoof Antoine Stock zich af welke lessen hij had willen leren als jongeling. Hij zet zijn gedachten op een rijtje in Muziekfilosofie. In dit werk laat hij zien hoe de microkosmos van de muziek ons iets kan leren over de grotere filosofische vragen over identiteit en betekenis. Soms poëtisch, soms logisch dwingend; opzettelijk subversief maar ook zelfinzichtelijk zijn de verschillende argumenten. Maar op alle plaatsen blijft Stock filosoferen, open voor het argument, bereid te onderbouwen. Muziekfilosofie beweegt zich langs de rand van het zegbare, gaat over die rand en vindt nieuwe taal in de tijd, om het daarin te zingen. Het blijkt dat de gebrekkigheid van de menselijke perceptie de mogelijkheidsvoorwaarde is voor muziek, maar tegelijk ook de enige bron van betekenis voor de taal waarin wij spreken over het leven. De gebrokenheid en onvolkomenheid van ons levende denken is voor hem het startpunt voor ieder werkelijk begrip.