Wat blijft er over wanneer een mens op zijn tweeëntachtigste terugkijkt op zijn leven? Mooie herinneringen, zeker. Maar ook gebeurtenissen die hij liever anders had zien verlopen — en verhalen die te bijzonder zijn om te verzwijgen. In Dit kan ik niet verzwijgen kijkt Willem van Walderose openhartig terug op een lang en bewogen leven. Hij vertelt over zijn jeugd en schooljaren, liefde en relaties, werk en tegenslagen, moeilijke periodes en onverwacht geluk. Soms ernstig, soms ondeugend en geregeld met de nodige zelfspot. Hij spaart daarbij zichzelf evenmin als anderen. Geen heldenverhaal en geen poging om het verleden mooier te maken dan het was, maar de persoonlijke herinneringen van een man die na meer dan acht decennia vindt dat hij eindelijk alles mag zeggen wat hij nog te zeggen heeft. Een eerlijk, eigenzinnig en bij momenten verrassend levensverhaal over vallen en opstaan, zoeken en vinden, liefhebben en verliezen — en over uiteindelijk vrede sluiten met het leven zoals het geweest is.