Categorie: Verhalenbundels & columns

Ik benader het onderwerp UAP’s niet als een ufoloog, of als een getuige, maar als iemand die dit onderwerp officieel bestudeerd en onderzocht heeft, voor de Britse regering, als onderdeel van mijn taken bij het Ministerie van Defensie (MoD). Ik heb 21 jaar in het MoD gediend en tussen 1991 en 1994  was ik toegewezen bij een divisie waar mijn taken de verantwoordelijkheid voor het UAP-probleem omvatten.

Ik gebruik de uitdrukking “UAP-probleem” met opzet, omdat dit de manier is waarop regeringen en militaire instanties de kwestie zien. Ongeïdentificeerde objecten en verschijnselen in het Britse luchtruim worden – eerder terecht – als een potentieel probleem op vlak van defensie, nationale veiligheid en luchtvaartveiligheid beschouwd. Simpel gezegd, als er zich iets in ons luchtruim bevindt, willen we weten wat het is.

Onze eerste vraag is altijd: “Is er een potentiële dreiging?” En we zien precies dezelfde gedachtegang in de VS. Het is interessant om op te merken dat het Pentagons UAP-programma, belicht door de New York Times in december 2017, was getiteld: ‘Advanced Aerospace Threat Identification Program’ (vrij vertaald: Geavanceerd Identificatieprogramma voor Dreigingen in het Luchtruim). Nogmaals, de focus ligt op het al dan niet aanwezig zijn van een bedreiging – wat we allemaal denken mee te maken te hebben. Dit is een gevolg van landen die hun UAP-programma’s opnemen in het leger of in hun ministerie van defensie, hetgeen de manier is waarop de meeste naties het doen. Interessant is dat een van de weinige landen die deze zaken op een andere manier aanpakt, Frankrijk is, waar hun officiële UAP-project is ingebed in hun ruimte-agentschap en niet in hun leger of MoD. Je krijgt een heel ander, mogelijk beter en meer wetenschappelijk resultaat door de dingen op deze manier te doen.

Ik werk nu als journalist en verslaggever, en een van de dingen die de afgelopen jaren zijn gebeurd, die echt de manier waarop mensen naar de UAP-kwestie kijken heeft veranderd, is dat de ‘Freedom of Information Act’ in verschillende landen is gebruikt om de vrijgave van overheidsdocumenten met betrekking tot UAP’s te bewerkstelligen. Dit is erg belangrijk, omdat de reguliere media de neiging hadden om het onderwerp van UAP’s te negeren, of te bespotten. Maar wanneer de media niet alleen geconfronteerd worden met verhalen van mensen, maar ook met overheidsdocumenten, zijn ze langzaam maar zeker gedwongen hun houding te veranderen, wanneer ze verifieerbare officiële verslagen ontdekken van UAP’s vastgelegd op radar en achtervolgd door militaire piloten – soms met de filmbeelden erbij vrijgegeven.