Categorie: Schilder- & beeldhouwkunst

Oom Bliek woont met zijn oude vader in de Droomfabriek, een 19e-eeuwse textielfabriek die is omgebouwd tot een magische plek waar men zich met dromen en andere bovennatuurlijke verschijnselen bezighoudt. Op een dag worden ze getipt over de verschijning van Dunne Hond, een kwaadaardige middeleeuwse kabouter die zich via dromen van mensen door de tijd verplaatst en daarbij een spoor van vernieling achterlaat. Tijdens een poging om hem te vangen, verdwijnt Dunne Hond in een oud schilderij van een slagveld en komt terug met het leger van Napoleon. Met de hulp van zijn onafscheidelijke compagnon De-Kleine-Man-met-de-Grote-Spieren en met de krachten van de magische huiskat Knoedelpoes, gaat Oom Bliek de strijd aan die uitloopt op een confrontatie tussen eeuwenoud kwaad en jong idealisme. Oom Bliek en de Droomfabriek is een fantastierijk boek dat je aan de hand van schilderkunst en geschiedenis verplaatst naar een wereld van magie en bovennatuurlijke krachten.

Schilderkunst zit vol mooie verhalen en pakkende schoonheid, maar het is ook een onuitputtelijke bron van idiote gezichten. Want een realistische gezichtsuitdrukking schilderen is belachelijk moeilijk. Gelukkig hoeft kunst niet altijd realistisch te zijn. Grote schilders kennen hun stiel en achter de dwaasheid van hun gezichten zit altijd een verhaal. Matthijs Van Mierlo gaat op zoek naar die verhalen en neemt je mee op een komische en bij momenten ontroerende trip langs 50 idiote gezichten uit grote kunstwerken.

‘Waarom zou ik liegen en me anders voordoen dan ik ben?’ Zo luidt de eerste zin van het dagboek dat Marie Bashkirtseff op haar twaalfde jaar begon en voortzette tot tien dagen voor haar dood op zesentwintigjarige leeftijd in 1884. Een dagboek waarvan ze publicatie niet uitsloot: hoewel ze had getracht bij het schrijven niet aan toekomstige lezers te denken, was ze ijdel genoeg om een groot belang toe te kennen aan dit document waarin zij zich uitsprak zonder een blad voor de mond te nemen. Marie Bashkirtseff werd in 1858 in (het huidige) Oekraïne geboren. Nadat het huwelijk van haar ouders was gestrand, volgden de jaren waarin zij in een bont en zeer vermogend gezelschap langs de mondaine oorden van Europa zwierf. Een zwerftocht die soms voor enige tijd werd onderbroken in Nice en die uiteindelijk eindigde in Parijs. Marie was intelligent, getalenteerd en – vooral – ambitieus. In haar weliswaar rijke maar totaal aculturele milieu was het moeilijk die ambitie vorm te geven. Toen de eerste symptomen van de tering waaraan ze uiteindelijk zou sterven, een einde maakten aan haar ambitie zangeres te worden, besloot ze zich te gaan richten op de schilderkunst. De laatste jaren van haar leven studeerde ze, voor zover haar gezondheid dat toeliet, aan de Académie Julian, de enige academie die toegankelijk was voor vrouwen. Na de dood van Marie wijdde haar moeder zich geheel aan haar nagedachtenis. Zij verzorgde de in 1887 verschenen editie van haar dagboek, waarin ze niet schroomde de waarheid omtrent haar dochter hier en daar wat bij te kleuren.