Jean-Baptiste Fressoz biedt in dit spraakmakende boek een nieuwe visie op de geschiedenis van energie. Hij laat zien dat energiesystemen op basis van hout, kolen en olie elkaar niet hebben afgelost, maar als geheel zijn gegroeid: ze stapelen zich op én ze zijn verstrengeld. Na twee eeuwen van ‘energietransities’ heeft de mensheid nog nooit zoveel kolen, olie, gas, en zelfs hout verstookt, en de symbiotische relaties daartussen vormen grote hindernissen voor de vermindering van de CO2-uitstoot. Redeneringen over ‘fasen’ in energie- en grondstoffenverbruik schetsen dus een vals beeld, maar dat wil niet zeggen dat een transitie onmogelijk is. Dit boek is niet een kritiek op hernieuwbare energie maar op het begrip ‘energietransitie’, omdat het ons verhindert om op de juiste manier over de klimaatuitdaging na te denken. Jean-Baptiste Fressoz (1977) is wetenschapshistoricus en richt zich met name op de geschiedenis van techniek, energie en het milieu. Hij is als CNRS-onderzoeker verbonden aan de École des hautes études en sciences sociales (EHESS) in Parijs.