Soms lig ik in mijn bed, niet denkend aan wat ik mis, niet vrezend voor ‘alleen’, en besef ik dat ik wel vaker je vriendschap leen om mijn ziel te verwarmen. En ik voel de dankbaarheid van jou te kennen, jou graag te mogen zien, en mijn gedachten met je te kunnen/mogen delen. De vage, onmogelijke dromen van een als, indien, en moest... zijn naar de achtergrond gedreven, nog enkel latent aanwezig in de bizarre kronkels van mijn fantasie, wanneer ik mezelf toesta de realiteit te vergeten. Maar hoe mooi die irrealiteit ook is, ze is niks vergeleken met de schoonheid van de liefde die bestaat in onze vriendschap, die zorgt dat ik een beetje minder eenzaam ben.