Je hebt mij op mijn stilste punt gebracht. De donkerte van de nacht ebt langzaam weg. Je ligt er nog. Precies als gisteravond. Het was geen nare droom. Je bent echt dood. Zo dood als gisteren. Norah is 6 maanden zwanger wanneer haar man Joris bijna onmerkbaar voor de laatste keer uitademt. Boven liggen hun drie dochtertjes te slapen. In de stilte die volgt die avond is er één inzicht wat glashelder bij Norah binnen komt. En dat wordt haar anker in het rauwe, wonderlijke proces wat ze heeft te doorleven. Levensvonk voert je mee in het leven van Norah na de dood van Joris. Zijn dood breekt haar open. En breekt zo onbedoeld ook de diep weggeborgen pijn open die ze al van jongs af aan met zich meedraagt. De kinderen vragen haar vol in het leven te staan. Haar hart verlangt naar het ‘samen leven’ wat er niet meer is. Wat is het wat haar gaande houdt? De wolf kijkt nog eenmaal met haar intens heldere blik de vallei in onder haar. Dan draait ze zich om en draaft met lichte tred naar mij: “Keer terug naar je natuur en je verdriet zal helen.’’ Suzanne Kuit (1978) is schrijfster, healer (sjamanisme) en voormalig orthopedagoog. De jonge dood van haar man vormt een keerpunt in haar leven. Ze bewandelt sindsdien het sjamanistische levenspad en begeleidt inmiddels mensen om te leven vanuit hun essentie. Zij schrijft je puur en rauw, vanuit de onverhulde emotie, naar de essentie die al die tijd ongeschonden aanwezig is in haar. In het leven. Laat Levensvonk je raken en de vonk van jouw essentie bekrachtigen. www.suzannekuit.nl