Ik heb veertig jaar lang gezwegen over wat er met mij is gebeurd. Aan de buitenkant leidde ik een leven waarin ik sterk was, anderen beschermde en ervoor zorgde dat niemand mijn pijn hoefde te zien. Ik bouwde een façade waarachter ik mezelf steeds verder verstopte. Maar ’s nachts, wanneer alles stil werd, waren mijn pluche aapjes er. Zij waren mijn troost, mijn bescherming en mijn stille getuigen van wat niemand mocht weten. Veertig jaar lang droeg ik mijn geheim met me mee, tot zwijgen geen optie meer was. In therapie zette ik voorzichtig de eerste stappen naar mijn verleden. Ik leerde eerlijk te zijn, mijn hart te openen en mezelf eindelijk toe te laten. Vandaag hoef ik me niet langer te verbergen. Ik mag voelen, spreken en leven vanuit wie ik werkelijk ben. En juist daar, waar ooit mijn grootste pijn lag, ontdek ik nu vrijheid, liefde en geluk.