Jan Toorop (1858-1928) is vaak neergezet als een kameleon van stijlen, maar hij was veel meer dan dat. De werelden van Jan Toorop biedt een nieuw perspectief op deze fascinerende kunstenaar. In de eerste plaats door Toorop zijn deels Indonesische identiteit terug te geven en door zijn schatplichtigheid aan zijn Javaanse wortels te presenteren als een belangrijke sleutel tot een beter begrip van zijn kunst. Toorops werk wordt zij aan zij getoond met dat van tijdgenoten van wie hij onder de indruk was, zoals James Abbott McNeill Whistler (1834-1903) en Paul Gauguin (1848-1903), en met kunst van jongeren die op hun beurt door Toorop werden geïnspireerd, zoals Floris Verster (1861-1927) en Piet Mondriaan (1872-1944). Dankzij deze brede en internationale context komen ook Toorops eigen bijdragen aan de internationale kunst rond 1900 duidelijker naar voren. Toorop blijkt een grenzeloze wereldburger die met zijn heel eigen beeldtaal en voortdurende vernieuwingsdrang de Nederlandse kunstwereld naar een nieuw niveau wist te tillen.