Filosofische gedichten over kunst, menselijkheid en het leven De troost van de kunst van Germain Droogenbroodt Germain Droogenbroodt woont in Altea, aan de Spaanse kust. Vanuit zijn werkkamer stuurt hij elke week een gedicht de wereld in, vertaald in tientallen talen, naar meer dan dertienduizend lezers. Veertig jaar bouwt hij al aan bruggen van taal. In De troost van de kunst bouwt hij er weer een. Deze keer over een afgrond. Hij schrijft over Gaza, waar het enige licht aan de hemel de raketten zijn. Over gletsjers die wegsmelten terwijl wij de andere kant op kijken. Over machines die straks voor ons denken, en over de vraag die daarbij hoort: zien we onszelf dan nog in de spiegel? Zwaar? Dat zou je verwachten. Toch draagt dit boek een fakkel. Droogenbroodt belooft de lezer "de grens te overschrijden van duisternis naar licht". Dat licht vindt hij in de aarde, in stilte, in een uitgestoken hand. En in zijn hond Athena, die het laatste gedicht draagt. Ze kan niet spreken. Haar ogen zeggen genoeg. Dit boek is er voor jou als je: • poëzie zoekt die de wereld van vandaag durft aan te kijken • iets wilt lezen dat troost zonder te sussen • een cadeau zoekt dat langer meegaat dan een avond Poëzie van een dichter die verscheen in 33 landen en meer dan dertig internationale prijzen won. Lees hem langzaam. Hij troost je. En hij wekt je.