Gelachen en gespeeld had ik in die fontein toen ik nog jong was, tot ergernis van de oude dame. Kinderen van het personeel, de bediende en lijfeigenen, die zich open en bloot vertoonden op haar terrein en zelfs plezier maakten, niet stil en verstopt zoals ze ons liever zag. Nu diende het als schuilplaats. Het brandende landhuis aan de andere kant van de fontein en het open veld met daarna het bos achter me. De vlammenzee maakte helse weerspiegelingen op het ijs. De kreten van wanhoop, angst en woede waren ook hier duidelijk te horen. Het drong door tot op mijn bot. Ik voelde mezelf klein worden. Maar dat mocht niet gebeuren. Nu moest ik laten zien dat de twee meisjes me konden vertrouwen.