Op een dinsdagavond in september remt Zwerus Kortstee voor een loslopende hond en gaat Carolien Boerrigter over zijn achterwiel. Sindsdien ligt ze met een hersenschudding boven de kantine van de kwekerij bij Lemelerveld: geen licht, geen papier, een half uur bezoek per dag.Per 1 januari zou ze het bedrijf van haar vader Gezinus overnemen, vier witlofcellen en de prei langs het kanaal. Haar moeder Willemina hangt een lijstje op de vriezer met wie wanneer naar boven mag, en iedereen die de trap op komt wil iets van haar. Gezinus wil een handtekening waar hij niet naar durft te vragen. Broer Lucas wil dat ze afziet. Jenneken, die in haar eentje de cellen draaiende houdt, wil één keer iets gevraagd worden in plaats van doorgegeven.Carolien ligt, luistert en beslist niets. Beneden gaat het intussen door zonder haar.