Categorie: Poëzie

Maria Van Dyck, geboren in 1929 en gestorven in 2022, leidde een leven vol uitdagingen. Ondanks haar moeilijke jeugd, die gekenmerkt werd door liefdeloosheid en eenzaamheid, liet ze zich niet weerhouden om haar weg te vinden in de wereld. Op jonge leeftijd begon ze te werken en verborg ze haar emoties voor de buitenwereld, onder meer uit angst voor een confrontatie met haar ouders. Als jongvolwassene vernam ze van gewezen collega’s van haar moeder dat de echtgenoot van haar moeder niet haar biologische vader was. Maar haar moeder weigerde haar duidelijkheid te geven over haar werkelijke vader. Naarmate ze ouder werd, zocht Maria naar betekenis in haar leven, dat werd gekenmerkt door een schrijnend gebrek aan menselijke warmte. Haar bezoek aan de kerk van Sint-Andries, waar ze werd geïnspireerd door de preken van pastoor Rik Smits, betekende een keerpunt. Ze vond troost in de boodschappen van hoop en liefde en begon regelmatig de vieringen bij te wonen. Haar betrokkenheid bij de gemeenschap groeide, en ze begon zich in te zetten voor de activiteiten van de parochie. De pastoor zag Maria’s eenzaamheid en moedigde haar aan om meer onder de mensen te komen en haar ziel te openen voor anderen. Groepsreizen rond de wereld zouden haar daarbij helpen. Hij zou haar ook leren dichten en algauw vond ze een weg om haar gevoelens uit te drukken. Hoewel ze weinig formeel onderwijs had genoten, en haar omgeving weinig oog had voor de schoonheid van de geschreven taal, wist ze in haar gedichten op treffende en diepmenselijke wijze haar diepste emoties te verwoorden. Ze vond troost en betekenis in het schrijven, en haar werk werd sporadisch voorgelezen in de kerk als een tekst tot bezinning. ‘De inspiratie komt van boven’, zei ze altijd, ‘alsof de Schepper mijn pen mee vasthoudt’. ‘Soms word ik in het midden van de nacht wakker door een zin die in mij opkomt, die schrijf ik onmiddellijk neer en blijf eraan verder werken tot het een gedicht wordt. Eender wat in me opkomt, wat ik schrijf moet echt zijn’. Ondanks haar groeiend zelfvertrouwen bleef Maria bescheiden. Haar gedichten, die vaak levenswijsheid en lichtheid combineerden, raakten vele harten. Ook na het overlijden van pastoor Smits, die voor haar de wereld van het dichten had geopend, en niettegenstaande ontmoedigende opmerkingen van anderen, bleef ze schrijven. Haar nalatenschap aan iedereen bestaat uit meer dan 800 gedichten. Deze eerste bundel is een bloemlezing uit haar werk, maar het is ook een eresaluut aan haar leven van doorzettingsvermogen en veerkracht.

Haar hele leven heeft Lara al het gevoel dat ze niet goed genoeg is. Ze staat in de schaduw van haar ‘perfecte’ broer, terwijl haar ouders zo ongeveer alles bekritiseren wat zij doet. Het leven op de familieboerderij heeft ze daarom zo snel mogelijk achter zich gelaten. Maar dan komt het moment dat haar ouders iemand zoeken om de melkveehouderij over te nemen. Hoewel ze absoluut geen voorkeur hebben voor Lara, voelt dit tegen beter weten in voor haar als dé kans om aan haar ouders te laten zien wat ze in zich heeft. Tussen de eigenwijze koeien en liters melk, wordt waar ze al bang voor was waarheid: ze heeft geen idee hoe ze dit moet aanpakken. In haar poging er een succes van te maken en zichzelf daarmee te bewijzen tegenover haar familie slaat ze alle hulp af. Helemaal die van boer Joris, haar buurman. Terwijl hij zich irritant blijft bemoeien met hoe Lara alles doet, zou zij het liefst de boerderij willen sluiten. Want hoe word je gelukkig op een plek waar de verwachtingen zo hoog zijn? Geen land mee te bezeilen is het eerste deel van de Landliefde-serie. Een serie over een familiebedrijf, onderlinge strijd tussen broers en zussen en de zoektocht naar hun weg terug naar huis.