Het leven is zweven tussen donker en licht. Soms loodzwaar, soms vederlicht. We dalen neer in stilte, twijfel, vermoeidheid. Om later te worden opgetild door hoop, verwachting, optimisme. In dat zweven leren we onszelf kennen. Leren we luisteren naar de dingen die niet schreeuwen, maar zachtjes in ons fluisteren. Ze fluisteren in de schaduwen en aan de rand van het licht. De teksten in deze bundel zijn ontstaan in de ruimte ertussenin. Waar dagen lijken te vervagen en nachten weer helder worden. Waar verliezen en winnen elkaar afwisselen. De teksten volgen geen rechte lijn. Ze struikelen, staan weer op, blijven soms even liggen. Ze nodigen uit om niet te kiezen, maar om zowel het donker als het licht en alles daartussen te erkennen.