‘Alsjeblieft vader,’ zegt hij in het archaïsche taalgebruik waarmee wij elkaar vaak voor de lol aanspreken. Hij kwakt het schoteltje expres hard op tafel, waar ik vervolgens expres geen notie van neem. ’Dank zoon,’ antwoord ik en grijp meteen het oortje van het kopje tussen duim en wijsvinger, met de pink omhoog, volgens Brits gebruik, en neem een slok. Slurpend uiteraard. ‘Wat is jouw favoriete filosoof?’ Hij smijt een bord yoghurt met muesli voor me neer en zegt: ‘Jean Paul Sartre en Joan Tronto.’ Nog een paar maanden en dan is hij ook het huis uit, zijn broers achterna. Laat mij nu maar even aan dit tafeltje zitten. Ik kan misschien bijzonder weinig als mens, maar wat ik wel kan, is dit moment bevriezen in tijd, in dit stuk.’ Voor Zo struikel ik de week door maakte Beau van Erven Dorens een selectie uit columns die hij de afgelopen vijf jaar schreef voor AD Mezza. Persoonlijk, grappig, melancholisch en vaak ontroerend schrijft hij openhartig over zijn leven als vader, echtgenoot en zoon. In zijn stukken blijft Beau altijd weg van de waan van de dag, maar laat hij de lezer juist dichtbij komen; elke week weer.