Ruby Rose bestempelde me tot vijand voordat ik de kans had om mezelf te verdedigen. Ik mag dan wel advocaat zijn, maar dit meisje had zichzelf tot rechter en jury benoemd. En ik ging een goede woordenstrijd nooit uit de weg. Het gaf me een gevoel van rust om de strijd aan te gaan met deze boze koningin. Misschien was het gewoon de herkenning van de ene beschadigde ziel door de andere. Maar hoe meer we ruzieden, hoe meer ik naar haar hunkerde. Totdat onze ruzie veranderde in een soort weddenschap. Eentje die ik vastbesloten was te winnen. Eén keer. Zestig seconden. Een geheim dat alleen wij zouden delen. Ik zou mijn magie gebruiken en zij zou mij tot winnaar benoemen. Ik zou glunderen, zij zou kniezen – dat was mijn plan. Zíj was vastbesloten om te bewijzen dat ik het mis had. Vanaf het moment dat we de grens overschreden, was er geen weg meer terug. Ze had me zo in haar greep dat ik niet meer helder kon nadenken. Het was één ding om emoties te voelen die ik nog nooit eerder had gevoeld. Maar weten dat er een houdbaarheidsdatum op stond, was iets heel anders. Ruby Rose gaf me misschien langer dan zestig seconden, maar ze gaf me niet voor altijd. En zonder haar… draait mijn wereld niet meer.Maar hoe kan ik haar overtuigen om te blijven, als ze al met één voet buiten staat?