Al negen jaar staat Marjan tien minuten voor de bel bij het hek van De Wingerd, een bak zelfgebakken koekjes tegen haar heup, wachtend op haar nichtje Fenna. Ze rekent niet uit hoeveel jaren er nog komen; ze rekent uit hoeveel Silvia al 'wij' zegt, hoe laat Ronald te laat is, en of oma dit jaar weer iets zegt dat ze beter had kunnen laten. Iedereen staat op zijn eigen tegel, met zijn eigen taart of tasje, en niemand vraagt hardop wie hier eigenlijk hoort te staan. Fenna groeit op tussen een vader die aankomt met haar jas nog in zijn hand, een stiefmoeder die elke ochtend een halve meter dichter bij de poort komt staan, een oma die te veel weet en te weinig zegt — en Marjan, die er altijd is en nooit iets claimt. Maar een kind bij een hek kijkt, jaar na jaar, en onthoudt wie er staat en wie er ontbreekt. Op een dag is ze oud genoeg om dat hardop te zeggen. Wat er dan losraakt, kan niemand meer terugleggen.Dit boek is door AI gegenereerd.