Theo zet de kist altijd met de kop naar het raam, en achter dat raam ligt sinds kort geel zand waar vroeger weiland was. Corrie kijkt toe hoe vrachtwagens vol jonge bomen het erf van haar vader in rijden, en zwijgt over wat haar dat kost. Verderop, waar de fabriek nog draait, telt Ruud lagers en dozen en, straks, uren die niemand meer betaalt. Zijn dochter Sanne groeit op tussen twee wijken: een die er nog niet is, en een die er al niet meer is. Jaar na jaar verschuiven de erven, de banen, de huizen. Alleen Theo blijft staan waar hij altijd stond, drie passen van de kist, handen voor zich, wachtend tot het stil genoeg is om te beginnen. Hij ziet ze langskomen: boeren die hun land kwijtraken, arbeiders die hun fabriek kwijtraken, kinderen die hun straat nooit anders hebben gekend dan met een bouwhek eromheen. Wie draagt, mag dragen, zegt hij altijd tegen de familie.Dit boek is door AI gegenereerd.