Rasha rolt de kwartjes terwijl haar moeder de ranja inschenkt en de koppen telt. Ze weet welke ouders betalen en welke niet, ze weet wat er in het blik onder de klaptafel zit, en 's avonds schrijft ze op wat er die middag gezegd is, tussen aanhalingstekens, met erachter wie het zei.Dan leest Farzaneh in de zaal een brief van de gemeente voor. Er komt geld voor iemand die de opvang leidt, en op het formulier is plaats voor een enkele naam. Haar moeder schenkt door alsof er niets gezegd is. Vanaf die middag wil iedereen getallen: hoeveel kinderen er komen en wat het per maand kost.Wat genoeg was hoeft ineens niet meer genoeg te heten; het moet kloppen. En in het schrift waarin haar moeder de namen bijhoudt staan regels waar geen bedrag achter staat.Dit boek is door AI gegenereerd.