Als de sleutel eindelijk meegeeft, ruikt het huis nog naar haar moeder: natte wollen jassen, zeezout in het behang. Fenna is gekomen om leeg te ruimen, niet om te blijven. Maar de buurvrouw brengt de grijze papegaai van haar moeder mee, en die spreekt met een stem die niemand had verwacht terug te horen — zinnen die veertig jaar in een keuken hebben liggen wachten. Terwijl Fenna elke ochtend het ijskoude water in loopt om haar hoofd leeg te zwemmen, begint de vogel stukje bij beetje op te lepelen wat iedereen in dit dorp aan de vloedlijn heeft verzwegen: over een vader die de golven inliep en niet meer terugkwam, over een strandwacht die keek en zweeg, over een moeder die alles wist en nooit iets vroeg. Niemand in dit huis met de kou van gisteren nog in de gang wil dat er iets wordt uitgesproken. Maar de papegaai heeft geen geheimen, alleen geheugen. Hoeveel kan een dorp verdragen van wat het zelf heeft laten zwijgen?Dit boek is door AI gegenereerd.