In Tussen licht en verdwijnen beweegt Willy Troch zich door een wereld die niet vastligt, maar voortdurend verschuift. Zijn gedichten zoeken geen antwoorden, maar openen ruimtes tussen wat verschijnt en wat verdwijnt. Met een sobere, precieze taal laat hij momenten ontstaan waarin tijd vertraagt en betekenis zich niet opdringt, maar stil aanwezig blijft. Elk gedicht is een ademruimte, een plek waar het zichtbare oplost en iets anders zich aandient. Deze bundel nodigt niet uit tot begrijpen, maar tot ervaren. Tot lezen in traagheid. Tot het toelaten van wat zich niet laat benoemen.