In “Traag genoeg om te blijven” verzamelt zich een wereld van kleine verschuivingen en grote stiltes. Dit boek schrijft niet over gebeurtenissen, maar over wat ertussen gebeurt: de hitte die blijft hangen op huid en gras, de nacht die ademt door open ramen, de dag die plots breekt zonder waarschuwing. Het zijn teksten die niet duwen of uitleggen, maar uitnodigen om te blijven kijken, luisteren, voelen. Poëzie en poëtisch proza vloeien in elkaar over zoals dagen dat doen in augustus. De stem is soms licht ironisch, soms teder, soms scherp, maar altijd menselijk. Er is aandacht voor vergankelijkheid zonder melancholie, voor liefde zonder opsmuk, voor ouder worden zonder pathos. Wat gezegd wordt, gebeurt vaak in stilte. Wat niet gezegd wordt, draagt minstens evenveel gewicht. Dit boek is geen bundel om snel door te bladeren. Het vraagt traagheid en biedt die ook terug. Het is geschreven voor lezers die niet zoeken naar verklaringen, maar naar herkenning. Voor wie weet dat betekenis zich niet altijd aandient in grote woorden, maar in het blijven hangen van een geur, een aanraking, een late zomeravond die weigert te eindigen. “Traag genoeg om te blijven” is een plek om even te wonen.