Tussen de rekken van de bibliotheek ziet Tomas eerst een schoen, dan Fien: languit op de chaise longue, met een been dat niet meer doet wat het moet. Ze weigert de ambulance. Ze weigert het ziekenhuis. Ze weigert vooral om op te houden met werken, terwijl buiten de kermis wordt opgebouwd en binnen de laatste stellingen leeggehaald worden voor de sloop van het gebouw. Om haar heen wordt gedragen, gewassen, voorgelezen en tegengesproken: haar zus Mieke, die aan de poffertjeskraam ziet wat niemand hoort te zien; Nour, die 's nachts overschrijft wat Fien opschrijft; Sjoerd, die het reuzenrad bedient en een sleutel bij zich draagt die nergens meer op past. Terwijl de vloer onder haar openbarst, houdt Fien zelf de regie over wat er met haar gebeurt — en over wat er ooit is gebeurd, hoog boven het plein, in een gondel die bleef hangen.Dit boek is door AI gegenereerd.