"Jij was er, streelde mijn gelaat, blies in mijn haren, kuste mijn lippen" Dit is een strofe uit het eerste gedicht genaamd Aanwezigheid, uit de bundel Rouwkust van Elise Poppema. Zij dicht zowel over de dood van haar geliefde als over eigen gedachten en gevoelens en de dood in algemene zin. Cirkelend om de dood heen, er af en toe diep induikend en er ook met enige humor naar kijkend, beschrijft zij haar rouwproces, haar dierbare herinneringen en filosofeert zij over het wezen van de dood.