Nadja Hüpscher heeft samen met haar man twee zonen: ze zijn intens lief, grappig, slim, soms dom, onaangepast en onuitstaanbaar. Net mensen eigenlijk. Nadja moet vaak lachen of huilen om wat ze zeggen en dan schrijft ze dat op. Je verzint ‘t niet, wat ze allemaal zeggen en toch is het heel herkenbaar voor iedereen die een zoon is of heeft. En daarom troostend. Omdat ze de jongens goed wil opvoeden, probeert ze met hen over alles te praten: uiterlijk, meisjes, mannen, die telefoon, drugs, hun moeder, porno. Dat gaat meestal niet zoals ze wil, want het hele leven moet tussendoor, maar die gesprekken geven wel een zeer komisch en confronterend inkijkje in het hoofd van mannen van de toekomst.