Een brand markeert het afscheid van een plattelandsjeugd, een beroemd harpiste realiseert zich dat het succes haar weinig gebracht heeft en dementie brengt het leven van een echtpaar aan het wankelen. Onherroepelijk moeten ze afscheid nemen van het beeld dat ze van zichzelf hadden, of dat anderen van hen hebben gevormd. Ze staan allen op een kantelpunt, grijpen een nieuwe kans of gooien de handdoek de ring. Een mensenleven kan te kort en te grillig zijn om dromen te realiseren. Vaak kunnen die alleen bijgesteld worden als de werkelijkheid ermee aan de haal is gegaan. In trefzeker proza schrijft Immink over verlangen, desillusie en de kracht van toewijding.