Marijke snijdt de kerststol open zoals Ruud dat altijd deed, één haal, terwijl buiten het ijs zich vastzet tegen de romp van de boot waar ze al vijftien jaar woont. Aan tafel legt Ellen weer een stapel papier neer: het ouderlijk huis in Domburg moet verkocht, het liefst nog voor het voorjaar, en iedereen tekent netjes wat er getekend moet worden. Marijke zegt ja tegen alles, en verzwijgt ondertussen wat er in het theeblik nog wel en niet meer zit. Thijs, die het huis nauwelijks kent, vraagt ineens naar een fietsenrek, naar foto's, naar een vader die hij pas na diens dood lijkt te leren kennen. En Toos, die zwijgend aan het hoofd van de tafel zit, draagt onder haar vest iets mee dat ze niemand wil geven en ook niet kan laten liggen. Terwijl het ijs kraakt en de rekeningen van de haven zich opstapelen, wordt aan die ene tafel bepaald wie mag blijven liggen — en wie daar nog iets over te zeggen heeft.Dit boek is door AI gegenereerd.