Nona Pols (18) neemt je mee in haar jonge leven, getekend door haar depressie, angststoornis & anorexia. Ze vertelt openhartig en onomwonden hoe haar een eetstoornis werd aangepraat en hoe haar zware depressie en fobie steeds onbehandeld bleven. Hoe ze tijdens haar tienerjaren balanceerde tussen leven en dood. Nona vond veel herkenning en informatie van lotgenoten over anorexia. Het frustreerde haar dat ze nergens aanknopingspunten vond over depressie en angst, die voor haar voelden als de échte oorzaak van haar problemen. Ze miste een boek waarmee ze zich kon identificeren en dat heeft ze nu zelf geschreven. Dit boek is een weergave van het dagboek dat ze bijhield sinds ze op haar 15e ziek werd, gecombineerd met zelfgeschreven gedichtjes die raken en ontroeren. Zo neemt ze je op een unieke manier mee in haar zwarte gedachten, heftige gevoelens, gesprekken met familie en professionals en haar leven in ziekenhuizen en klinieken. Nona laat de lezer voelen hoe haar ziekte jarenlang onbegrepen en dus onbehandeld bleef, maar ook hoe onvoorwaardelijk de liefde tussen haar en haar familie is. Zelfs als ze haar wens voor euthanasie uitspreekt. Een kijkje in mijn hoofd Ik wil je wel een kijkje geven Een kijkje in mijn hoofd Maar beloof me dan één ding En alsjeblieft word niet boos Het zijn maar gedachten Gedachten in mijn hoofd De een over leven en de ander over dood