Monologen aan zee is de vijftiende bundel gedichten van Hanneke van Schooten. De dichter gaat een poëtische dialoog aan met zes personages. Het zou ook andersom kunnen zijn. Misschien gaan de personages met de dichter in gesprek. De experimentele roman The Waves van Virginia Woolf (1931) inspireerde Hanneke van Schooten tot de Monologen aan zee. In haar bundel laat de dichter met ingehouden lyriek en zeer overtuigend de verschillende stemmen horen. Met de zee als metafoor, lijkt de individualiteit samen te vloeien tot een gezamenlijk bewustzijn. Er is veel stille zintuiglijkheid en veel polariteit in deze strofen - beter gezegd; in dit gedicht. Dat als één lange caleidoscopische beeldenreeks gelezen kan worden. Monologen aan zee bevat prachtige impressies die door de helderheid en de soberheid van taal, ogenschijnlijk eenvoudig lijken. Het tegendeel is waar. De sensitieve en complexe gelaagdheid laten de lezer de rijkdom van deze poëzie intens ervaren.