Milo is zes jaar en woont in een groot huis met veel kamers. In elke kamer slaapt een ander kind. Overdag wordt er gelachen. Maar er wordt ook ruzie gemaakt, want sommige gevoelens zijn groot. Wanneer Milo ontdekt dat andere kinderen ook iemand missen, verandert er iets in het huis. Milo staat symbool voor de vele jongens en meisjes binnen de jeugdhulp die wachten en groeien tegelijk. Vanuit een traumasensitieve visie willen we deze kinderen beter ondersteunen door hen de volgende boodschappen mee te geven: het is nooit jouw schuld wat grote mensen beslissen, je mag je ouders missen en toch van nieuwe mensen houden, je bent niet alleen en je mag ook spelen en blij zijn.