Maar de wereld die jij zag is een ode aan een liefde die zich niet door de dood laat scheiden. Sylvia Hubers schreef deze prozagedichten voor, tijdens en na de ziekte en het overlijden van haar man. Ze vertellen een verhaal van afscheid, rouw en hoop. Wat doe je met zijn sokken? Hoe hang je nieuwe slingers op? Mag je zelf zomaar doorleven? Sprankelend en verbeten stelt Hubers vragen aan het leven en de dood, met een humor en scherpzinnigheid die haar nooit in de steek laten. In deze troostrijke bundel weet zij haar verlies zo te omarmen dat het schoonheid wordt.