Ik ben de vrouw van de aanslag. De vrouw die toen haar kind verloor. Mijn man verloor zijn benen. Hem raakte ik kwijt door paranoia en waanzin. Ik ben de vrouw van de televisie en de roddelbladen. Die met het arrogante, afstandelijke smoelwerk van iemand die wanhopig alle pijn verpulvert en de wereld alleen toont hoe sterk ze is. Het smoelwerk van iemand van steen. Ik moest van steen zijn voor ik weer zacht kon worden. Ik ben Micky Hoogendijk. Micky Hoogendijk blikt terug op een leven dat zich afspeelt tussen kunst en liefde, succes en ontwrichting, verbondenheid en isolement. Ze schrijft openhartig over haar jaren in het buitenland, over intense relaties, rouw, en over de vraag hoe je jezelf opnieuw vormgeeft wanneer de grond onder je voeten verdwijnt. Zonder sentiment, maar met grote precisie en kwetsbaarheid.