Op het parkeerterrein tussen de Vennebrug en het busstation wordt de werkplaats van haar vader onder de hamer gebracht. Marijke ziet de schaafbank waar hij zestig jaar heeft gestaan naar een ander gaan, en het handschrift van haar moeder verdwijnen in een kartonnen doos vol vreemde handen. Ze is te laat. Dat is het enige wat ze zeker weet. Wat er precies is misgegaan met de zaak, met de knecht die er zes jaar werkte, met de buurman die altijd toevallig langskwam op het moment dat het krap zat — daar krijgt ze alleen stukjes van, tussen het inladen van een schaafbank en het wachten bij een kraampje vol afgedankt gereedschap. Geert zelf zegt niets. Hij heeft nooit veel gezegd, niet toen het goed ging en niet toen het misging, en zwijgen is intussen het enige wat er nog compleet in dat gezin bewaard is gebleven. Tussen het zaagsel en de lijnolie, tussen wat er wél en wat er nooit gezegd is, zoekt Marijke naar het moment waarop het kantelde.Dit boek is door AI gegenereerd.