Een pafferige man zit onderuitgezakt in een stoel. Een andere, met trechter op het hoofd, maakt een incisie in de kruin. Daaruit komt een bloem. Twee zonderlinge figuren kijken toe, alsof dit een alledaagse ingreep is. Alsof je zo, met een simpele snede, de zotheid uit iemands hoofd kunt halen. Wendy Wauters was stomverbaasd toen ze De keisnijding van Jheronimus Bosch voor het eerst zag. Want wat gebeurt hier eigenlijk? Wordt deze man genezen of voor gek gezet? Was dit bedoeld als spot of als waarschuwing? In haar zoektocht naar antwoorden vond Wauters meer van dit soort beelden, veel meer. Lichamen worden gemangeld, uitgedampt, vermalen en gebakken. Neuzen worden geslepen. Hoofden van geliefden verdwijnen in ovens. Deze fictieve operaties zijn alomtegenwoordig in de 16de eeuw. Ze sieren prenten en schilderijen, werden uitgebeeld tijdens feesten en optochten. Iedereen in West-Europa kende ze en sprak erover. Maar, in godsnaam, wat betekenen ze toch? Lijf der zotheid neemt de lezer mee in het hoofd van de late middeleeuwers. Met de keisnijder als gids laat dit waanzinnig fascinerende boek zien hoe mensen vroeger dachten over lijf en leden, over zichzelf en de ander. Met chirurgische precisie opent zich zo een wereld die onmetelijk veraf lijkt, maar in wezen niet zo vreemd is als je zou denken.