Als F. Driessen na het overlijden van zijn echtgenote Cornélie Driessen-Herckenrath, met wie hij 41 jaar het echtelijk bed deelde, bezig is met het opruimen van haar persoonlijke bezittingen, vindt hij in een geheim laatje van haar schrijfmeubel een stapeltje brieven die aan haar geschreven zijn in de periode voor hun huwelijk. De brieven blijken allemaal geschreven te zijn tussen 1880 en 1892 en afkomstig te zijn van haar vader, Gerard Herckenrath, die destijds woonde en werkte in het Parijs van 'La Belle Epoque' en geven een uniek tijdsbeeld van de tijd, waarin deze stad het culturele middelpunt vormde van de wereld. Gerard Herckenrath beschrijft in zijn brieven, naast al de ontwikkelingen op technologisch en cultureel gebied, ook de zielenroerselen van een man, die aan het begin van de 19e Eeuw als slaaf geboren werd in de Verenigde Staten, uit een destijds in Amerika streng verboden gemengd huwelijk tussen een tot slaaf gemaakte jonge vrouw en een uit Nederland afkomstige jongeman. Na de brieven zorgvuldig gelezen te hebben, besluit de schrijver ze in hun geheel uit te typen, als ode aan zijn vrouw en haar vader, maar ook om ze te bewaren voor het nageslacht.