Als puber heb je fantastische verwachtingen over wat er in de nabije toekomst gaat gebeuren. Je zoekt een partner waarvan je onvoorwaardelijk wil houden. Je vindt die liefdevolle relatie en je leeft in een gelukkige flow. Wim en Tineke, de liefde van zijn leven, zijn een zwanenpaar. Ze beseffen hun onherroepelijke eindigheid, als Tineke begint te dementeren en gaat verdwalen in het schemerduister van het grote vergeten. Wim moet afscheid nemen van het mooie leven met Tineke. Ze krijgt van haar verpleeghuisarts (Mees) niet haar gewenste euthanasie, maar palliatieve sedatie. Een lijdensweg. Ten slotte sterft Tineke smartelijk. Ze laat bij Wim een niet vullen leegte achter. Hun liefdevolle leven begon prachtig, maar veranderde geleidelijk in liefde in tijden van Alzheimer.