Als de notaris de map opent, is Sicco nog maar net gecremeerd en staat zijn stoel al ergens anders. Er is één zin die alles verandert: het huis aan de Langestreek gaat naar wie er het langst blijft wonen. Geen namen, geen percentages — alleen een weddenschap die hun vader hun heeft nagelaten. Marijke rekent, belt advocaten, laat in het geheim een taxatie maken. Bas komt met een tas vol schulden en een schuldeiser die 'gewoon Ferry' heet. Ria poetst de kraan tot hij glimt en wacht op een telefoontje dat haar rechten moet bevestigen. En Diny, die er al negenenveertig jaar woont, zegt weinig en weet meer dan wie ook. Terwijl de post zich opstapelt op het dressoir en de dakgoot blijft lekken, wordt duidelijk dat wonen niet hetzelfde is als blijven — en dat niemand aan deze tafel toegeeft hoever hij daarvoor wil gaan. Wie zal hier, als het stof is neergedaald, nog aan tafel zitten?Dit boek is door AI gegenereerd.