Hoe is het voor een kind om op te groeien als één van de tien, in een streng gereformeerd milieu? Wat als je van jongs af aan verteld wordt dat het leven niets anders is dan een ‘gestadige dood’? Hoe overleef je als je geen recht van bestaan hebt, en je alle toekomstperspectief ontnomen wordt? Wat als je moeder sterft, en jou achterlaat met een onmachtige vader? In mijn boek neem ik de lezer mee in een jeugd vol nieuwsgierigheid, verwondering, rebellie en hoop. Als er iets goeds van moet komen, houdt niemand dat tegen. Lachen door een waas van tranen is de auto -biografie van een meisje dat opgroeit in de gereformeerde gezindte. In sobere maar indringende taal komt de lezer dicht bij een wereld van twijfelachtig geloof, beklemming en verzet. De lezer ervaart het gesloten geloofs -milieu door de ogen van een kind dat niet veroordeelt, maar probeert te begrijpen. Het is geen aanklacht, maar een verhaal over overleven, verwondering en vergeving — een toon van zachtheid die zeldzaam is binnen dit thema. Het boek opent met een doopritueel in een kerk vol gezichten zonder glimlach. Dat wat een plek van hoop had moeten zijn, is het toneel van treurnis en verstikkend ongeloof. De spanning van verlangen naar licht midden in het donker is een rode draad in het hele verhaal: een beschrijving van een jeugd achter hoge muren, waar geloof en beklemming hand in hand gaan en nieuwsgierigheid het eerste teken van verzet wordt. Aaltje Hendriks (1983) is getrouwd en moeder van drie zonen, en is ook werkzaam als coördinerend wijkverpleeg -kundige. Opgegroeid zonder televisie las ze eindeloos veel, en misschien is dáár haar liefde voor taal en observatie ontstaan. Dit debuut is intiem en confronterend, maar geschreven vanuit het geloof dat eerlijkheid helend kan zijn – voor schrijver èn lezer. Het brengt een voor velen onbekende en onbegrepen wereld dichtbij.