Patiënten laten in de beslotenheid van de spreekkamer lang niet altijd het achterste van hun tong zien. Psychologen en psychiaters beschikken over een bont arsenaal aan termen om dat te beschrijven: dissimuleren, aggraveren, malingeren, Münchhausen, onderpresteren etc. De begripsverwarring die daaruit voortvloeit, bemoeilijkt de diagnostiek en staat behandeling geregeld in de weg. In dit boek schept Harald Merckelbach orde in de terminologische chaos rond symptoomvaliditeit. Aan de hand van sprekende voorbeelden laat hij zien hoe validiteitstests kunnen helpen om scherper onderscheid te maken tussen psychopathologie, misleiding en alles wat zich daartussen bevindt. Daarmee werpt hij nieuw licht op een onderwerp dat zowel de klinische praktijk als de rechtszaal raakt.