Twan kent elke kier in het dak van De Elzenhoek, elke kraan die knijpt, elke plek waar het misgaat voordat een ander het ziet. Tien jaar werkt hij er al, elk jaar van maart tot december opnieuw aangenomen, alsof hij er nooit is geweest. Zijn zoon Yannick sjouwt er karren, telt uren, wacht op iets vasts dat steeds "in maart" komt en nooit komt.Dan lopen er mannen met klembord over het terrein, meet iemand de afstand tot de weg, verdwijnt een sleutel in een la die niemand meer opengaat. Het tuincentrum wordt overgenomen. Er blijft werk voor de meesten, zegt Marleen, en voor sommigen.Twan telt op zijn vingers wie hier het langst staat, wie het hardst nodig is, wie er nog een keer opnieuw mag beginnen. Hij weet niet dat er in die tel iemand ontbreekt die hij niet had verwacht — en dat de kabouters achterin het magazijn, met hun kruiwagens en hun visjes van plastic, dit jaar de enigen zijn die zeker blijven staan.Dit boek is door AI gegenereerd.