Ik bleef Ik schrijf niet om te beschuldigen. Ik schrijf niet om mezelf vrij te pleiten. Ik schrijf omdat zwijgen te lang normaal is geweest en het tijd is voor een eerlijk gesprek over wat kinderen nodig hebben als ze niet thuis opgroeien. Zodat hulpverleners weten wat ze kunnen betekenen en de jongeren van toen patronen kunnen herkennen waarvoor ze niet zelf hebben gekozen. Aldus Gerard Geurs (1989), uitvoerder in de bouw en vader van drie kinderen. Als 4-jarige werd hij uit huis geplaatst en tot zijn 18e verbleef hij in (pleeg)gezinnen en instellingen. Hij vertelt over wat hij meemaakte en hoe dat heeft geleid tot diep geworteld overlevingsgedrag en littekens die niet aan de buitenkant zitten. Liever jezelf onmogelijk maken, dan weer afgewezen en gekwetst worden. Beter de ander manipuleren dan zelf de dupe worden van onbegrijpelijke systemen en liefdeloze structuren. Eerder maken dat je wegkomt dan dat je weg moet. Liever een slachtoffer maken dan het worden. En ontdekken hoe iemand die luistert het verschil kan maken. Als hij vader wordt, verbaast hij zich over hoe het kán dat kinderen zonder liefde opgroeien. Wordt hij boos als hij merkt dat er nog steeds kinderen zijn die geen adequate hulp krijgen. Zoekt hij hulp zodat híj́ niet zal uitchecken maar aanwezig kan blijven. Zijn verhaal is geen aanklacht of succesverhaal. Het is een manier om zichtbaar te maken wat meestal verborgen blijft.